|
|
| عنوان
(عنوانها): |
جداسازي و مكان يابي نشانگرهاي ريزماهواره (STMS) و بررسي سيتوژنتيكي رزهاي وحشي ايران
|
| نویسنده
(نویسنده ها): |
جوكار، ابوالفضل |
| همکاران: |
جعفرخاني كرماني، مريم (راهنمای پایان نامه)
مردي، محسن (مشاور علمی)
فتاحي مقدم، محمدرضا (مشاور علمی)
كافي، محسن (راهنمای پایان نامه) |
| گرایش: |
پرديس كشاورزي و منابع طبيعي . دانشكده علوم باغباني و گياه پزشكي . رشته علوم باغباني . گرايش فيزيولوژي و اصلاح گل و گياهان زينتي |
| مقطع
تحصیلی: |
دکتری تخصصی |
| تاریخ
دفاع: |
1390/06/30 |
| برساخت: |
127 ص.:
تصویر ، جدول ، نمودار |
| زبان
اثر: |
فارسی |
| نوع پایان
نامه: |
|
| شماره
ثبت: |
49773 |
| شماره
بازیابی: |
|
| محلهای
نگه داری: |
- كتابخانه مركزي -تالار اطلاع رساني (ثبت: 49773)
- كتابخانه مركزي پرديس كشاورزي و منابع طبيعي (ثبت: 4491 بازیابی: 4491) |
| چکیده
(فارسی): |
گل رز مهمترين گياه زينتي در جهان مي باشد و بخش عمده¬اي از درآمد ناخالص كشورهاي دنيا وابسته به اصلاح، توليد و تجارت اين گل است. به عنوان مقدمه برنامه اصلاحي رزها در ايران و در راستاي استفاده هر چه بيشتر از اين ذخيره بالقوه ژنتيكي، 14 گونه وحشي رز در ايران جمع¬آوري و مطالعات سيتوژنتيكي مختلف شامل شمارش كروموزوم، تهيه كاريوتيپ، تعيين سطح پلوئيدي و اندازه¬گيري مقدار DNA ژنومي بر روي آنها انجام شد. نتايج شمارش كروموزومي نشان داد گونههاي رز موجود در ايران سطوح پلوئيدي متفاوت از ديپلوئيد (14x = 2n = 2) تا هگزاپلوئيد (42x = 6n = 2) دارند. كروموزوم گونه¬هاي R. boissieri (2n = 5x = 35) و R. pulverulenta (2n = 6x = 42) براي اولين بار شمرده شدند و شمارش كروموزومي گونه-هاي رز ايران با منابع موجود، بجز در گونه R. villosa، مطابقت داشتند. احتمالاً سطح پلوئيدي بالاتر اين گونه (2n = 5x = 35) نسبت به مورد گزارش شده، مي تواند تحت تأثير فرايند استثنايي تقسيم ميوز در رزهاي بخش Caninae باشد. همچنين اندازه¬گيري سطح پلوئيدي گونه¬هاي رز با فلوسيتومتري نتايج حاصل از شمارش كروموزومي آنها با ميكروسكوپ را تأييد كرد. مقدار ژنوم هسته¬اي گونه¬هاي مختلف رز از 8/0 پيكوگرم در R. persica تا 54/3 پيكوگرم در R. pulverulenta متغير بود و بين سطح پلوئيدي گونه¬هاي مختلف و اندازه ژنوم هسته¬اي آنها رابطه مستقيم وجود داشت. فرمول كاريوتيپي كروموزومهاي تمام گونه¬ها m 7 بوده و به دليل اندازه كوچك و تقارن زياد كروموزومها، شاخصهاي كاريوتيپي نتوانستند تنوع گونه¬ها را بخوبي نشان دهند.
براي جداسازي ريزماهواره¬هاي ژنومي از گونه Rosa pulverulenta استفاده و 48 عدد SSR منحصر به ¬فرد جدا شد كه 17 SSR چند شكل و 2 SSR يك شكل بودند. ريزماهواره¬هاي چندشكل بطور ميانگين 35/4 آلل داشتند و مقدار محتويات اطلاعات چندشكلي آنها بطور متوسط 69/0 بود كه اين مقدار در Rpu12 به عنوان آگاهي بخش ترين نشانگر ريزماهواره، 88/0 بود. به منظور جدا كردن نشانگرهاي EST-SSR، گونه R. multiflora مقاوم به بيماري لكه ¬سياه انتخاب و براي كليدواژه¬هاي مختلف درون بانك اطلاعاتي حاوي توالي نوكلئوتيدي 50567 ژن آن جستجو شد. از ميان آنها 290 ژن مرتبط با استرس، 3367 ژن مرتبط با مقاومت و 1822 ژن مرتبط با مقاومت به بيماري جداسازي شد. با بررسي اين ژنها، 74 نشانگر EST-SSR جداسازي و 64 آغازگر اختصاصي براي آنها طراحي شد كه 53 SSR چند شكل و 3 SSR يك شكل بودند. نشانگرهاي ريزماهواره ژنومي و EST بر روي جمعيت در حال تفرق براي مقاومت به بيماري لكه ¬سياه آزمايش شدند كه نهايتاً 6 نشانگر SSR ژنومي و 24 نشانگر EST-SSR بر روي نقشه ژنتيكي رز مكان يابي شدند و آن را غني-سازي كردند. از ميان نشانگرهاي ريزماهواره جدا شده در اين تحقيق تنها يك SSR ژنومي (P14) پيوستگي نسبتاً نزديكي با ژن مهم پُرپَري گل (Blfo)، بر روي كروموزوم شماره 7، به اندازه 8/3 سانتي مورگان نشان داد و ساير نشانگرها بر روي كروموزومهاي مختلف قرار گرفتند. گروه لينكاژي شماره 1 با يك EST-SSR داراي كمترين تعداد از ريزماهواره¬هاي جدا شده در اين تحقيق را داشت. 3 SSR ژنومي و 5 EST-SSR، گروه لينكاژي شماره 4 را كه كمترين تراكم از نشانگرهاي مختلف را داشت، غني كردند. |
| چکیده
(انگلیسی): |
Roses are the most important ornamentals worldwide and a great amount of the countries’ gross income is relied on its breeding, cultivation and trading. As the first step of future breeding programme for roses in Iran and in order to use this potential genetic resource, 14 Iranian wild rose species were collected and attempts were made to study their cytogenetic aspects including chromosome counts, karyotyping, determing ploidy level and nuclear DNA amounts. Chromosome count results indicated that rose species of Iran have a vast ploidy level ranging from diploid (2n = 2x = 14) to hexaploid (2n = 6x = 42). The chromosome numbers of R. boissieri and R. pulverulenta were determined for the first time and the chromosome counts for the rest of the species were in accordance with the literature reviewed except for R. villosa. This discrepancy in the higher ploidy level (2n = 5x = 35) could probably be explained by the unusual meiosis division in the Caninae section which R. villosa is a member. Furthermore, the ploidy level estimation of the rose species by flow cytometry undoubtedly confirmed the chromosome counts by microscope. The nuclear DNA amounts varied from 0.83 pg in R. persica to a fourfold amount of 3.54 pg in R. pulverulenta and were proportional to ploidy numbers. Moreover the karyotype formulae for all the species’ chromosomes were 7 m and could not properly display the diversity among the species, which in part could be attributed to their small symmetric chromosomes.
The genomic microsatellites were isolated from R. pulverulenta. Forty eight unique SSRs were developed in which 17 SSRs were polymorphic and 2 were monomorphic. The polymorphic microsatellites had a mean allele of 4.35 and their mean polymorphic information content was 0.69. Rpu12 had the highest PIC of 0.88, resulting in the most informative microsatellite marker. In order to develop EST-SSRs, R. multiflora which had resistance to the black spot disease was chosen as the source and a data bank containing 50567 nucleotide sequences of it was blasted with some keywords. The keyword search resulted in 290 genes related to “stress”, 3367 genes related to “resistance” and 1822 genes related to disease resistance. Seventy four EST-SSRs were isolated, 64 specific primers were designed which 53 were polymorphic and 3 were monomorphic. The genomic and EST- microsatellites were examined on the population segregating for resistance to the black spot disease. Finally, 6 genomic SSRs and 24 EST-SSRs were mapped and enriched the genetic map of rose. From all the SSRs developed in this study, only one genomic SSR (P14) had a relatively close linkage, about 3.8 cM, with the double flower corolla trait (Blfo) on chromosome number 7. Linkage group number 1 had the least SSRs (1 EST-SSR) mapped and Linkage group number 4 had the most SSRs mapped (3 genomic SSRs and 5 EST-SSRs), although it originally had the fewest markers. |
| ذخیره: |
فایل 15 صفحه اول،
فایل تمام صفحه ها |
|
|
|
|
|
|
|
|
|